Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026 Αυγουστιάτικη Πανσέληνος - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

*ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ**

📅 Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026 | Αυγουστιάτικη Πανσέληνος**

Το Υπουργείο Πολιτισμού διοργανώνει και φέτος τις εκδηλώσεις για την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο, υπό τον συντονισμό της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, προσφέροντας στο κοινό ελεύθερη είσοδο σε επιλεγμένους αρχαιολογικούς χώρους, τη νύχτα της Πανσελήνου, την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026.

🌕 Στο πλαίσιο του θεσμού, η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πρέβεζας συμμετέχει στις εκδηλώσεις παρουσιάζοντας στο Ρωμαϊκό Ωδείο Νικόπολης τη θεατρική παράσταση:

🎭 «Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέττα ξεκίνησαν την περιοδεία τους!»

Μια νύχτα του καλοκαιριού, ένας παράξενος θίασος, όπως εκείνος των μαστόρων από το *Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας*, συναντιέται σε ένα απόμερο ξέφωτο στο δάσος, για να ετοιμάσει μια όλως αξιοθρήνητη κωμωδία – ένα πολύ σπουδαίο έργο και ξεκαρδιστικό.

Εκεί ανακαλύπτει ένα ερείπιο παλαιού θεάτρου και, από τα πεταμένα υλικά του, φτιάχνει μια αυτοσχέδια σκηνή. Μέσα από την πρόβα, κάτω από το φεγγαρόφωτο, ξεδιπλώνεται το αριστούργημα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, «Ρωμαίος και Ιουλιέττα», που καταφέρνει να παρασύρει το κοινό, αλλά και τους ίδιους τους μαστόρους, σε ένα μαγικό ταξίδι.

Ένα ταξίδι που μας καταβυθίζει στα διαχρονικά θέματα του έργου: τον πόλεμο, τον έρωτα και τον χρόνο, αλλά και τα όνειρα – εκείνα που γεννά το οκνηρό μυαλό μας από το τίποτα, στη φαντασία μας, που τίποτα δεν είναι, μα είναι ανυπόστατη σαν τον αέρα.

🎭 **Συντελεστές**

**Μετάφραση:** Διονύσης Καψάλης

**Διασκευή – Σκηνοθεσία:** Ρηνιώ Κυριαζή

**Χορογραφία:** Κική Μπάκα

**Μουσική Σύνθεση:** Νίκος Βελιώτης, με τη συνεργασία του Στέλιου Θεοδώρου

**Σκηνικά:** Χρήστος Κόλλιας

**Κοστούμια:** Χρήστος Κόλλιας – Αφροδίτη Μήτση

**Φωτισμοί:** Στέβη Κουτσοθανάση

**Βοηθός Σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης):** Σοφία Σιμοπούλου

**Θεατρολογική Έρευνα (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης):** Γεωργία Κασσάρα

**Βοηθός Σκηνογράφου:** Αδαμαντία Κουκάκη

**Ηθοποιοί:** Κίκα Ζαχαριάδου, Στέλιος Θεοδώρου, Στέλλα Κατσαρού, Γιάννης Κοντός, Γιώργος Χιώτης

**Φωτογραφίες:** Κωστής Εμμανουηλίδης – Κατερίνα Κούρου – Άγγελος Σακκάς

**Βίντεο – Trailer:** Κωστής Εμμανουηλίδης

**Γραφιστική Επιμέλεια:** Παναγιώτης Ανδριανός

**Σχεδιασμός Ήχου:** Παναγιώτης Παπακώστας

**Ηλεκτρολόγος:** Βασίλης Μπαλάσκας

**Τεχνικός Σκηνής:** Λευτέρης Καραμανωλάκης

⚠️ *Λόγω του περιορισμένου αριθμού θέσεων στο Ρωμαϊκό Ωδείο Νικόπολης θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας! Δεν γίνεται προκράτηση θέσεων! Παρακαλείσθε για την έγκαιρη προσέλευσή σας!

🏛️ **Ανοιχτοί αρχαιολογικοί χώροι**

Την ίδια βραδιά, το Νεκρομαντείο Αχέροντα και το Κάστρο Πάργας θα παραμείνουν ανοιχτά για το κοινό από τις 20:00 έως τις 24:00, με ελεύθερη είσοδο, προσφέροντας στους επισκέπτες τη δυνατότητα να περιηγηθούν στους αρχαιολογικούς χώρους και να τους απολαύσουν υπό το φως της πανσελήνου.

📞 Για πληροφορίες:

Αθηνά Κωνσταντάκη, Αρχαιολόγος στην ΕΦΑ Πρέβεζας Τηλ.: 2682089890

Ανθή Αγγέλη Δρ. Αρχαιολόγος – Προϊσταμένη ΕΦΑ Πρέβεζας

«Πικρές Γιορτές» του Πέδρο Αλμοδόβαρ, Τετάρτη 26 Αυγούστου 2026 στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Πρέβεζας (Παλιά Σφαγεία)

 

«Πικρές Γιορτές» του Πέδρο Αλμοδόβαρ

Ημέρα προβολής: Τετάρτη 26 Αυγούστου 2026

Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Πρέβεζας

(Παλιά Σφαγεία)

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος

Γενική είσοδος: 6 ευρώ

Φοιτητές: 4 ευρώ

Άνεργοι και μαθητές:  Δωρεάν

**************

Μια ταινία που κινείται ανάμεσα στο δράμα, την ειρωνεία και την αυτομυθοπλασία, εξερευνώντας τη λεπτή και συχνά επώδυνη γραμμή όπου η ζωή μετατρέπεται σε ιστορία και η ιστορία επιστρέφει για να φωτίσει τη ζωή

Η ταινία αφηγείται δύο παράλληλες ιστορίες. Η πρώτη μας μεταφέρει στον Δεκέμβριο του 2004 και στην Έλσα, μια σκηνοθέτιδα διαφημίσεων που, βυθίζεται στη δουλειά προσπαθώντας να αποφύγει το πένθος για την απώλεια της μετέρας της. Μια κρίση την αναγκάζει να σταματήσει και να ταξιδέψει στη Λανθαρότε. Εκεί, μέσα σε λίγες ημέρες, οι σχέσεις, οι απώλειες, οι επιθυμίες και οι προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων γύρω της αποκτούν νέα σημασία. Η δεύτερη ιστορία εκτυλίσσεται στο 2026. Ο Ραούλ, ένας καταξιωμένος σκηνοθέτης και σεναριογράφος που περνά δημιουργική κρίση, αρχίζει να γράφει μια ιστορία που, σταδιακά, αποκαλύπτεται πως είναι η ιστορία της Έλσα. Οι δύο ήρωες γίνονται οι δύο όψεις του ίδιου προσώπου, σε ένα παιχνίδι καθρεφτισμών όπου η πραγματικότητα και η μυθοπλασία μπλέκονται επικίνδυνα. 

Η αυτομυθοπλασία (σκηνοθετικό παιχνίδι του Αλμοδόβαρ) λειτουργεί ως τρόπος να μιλήσει για τη μνήμη, την απώλεια και την ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας. Η ζωή γίνεται πρώτη ύλη για την τέχνη και η τέχνη επιστρέφει για να ξαναγράψει τη ζωή. 

Με τα γνώριμα έντονα χρώματα, την προσεγμένη mise-en-scène, τη μουσική του Alberto Iglesias και τη φωτογραφία του Pau Esteve Birba, ο σκηνοθέτης δημιουργεί έναν κόσμο όπου το καθημερινό αποκτά μια σχεδόν ονειρική διάσταση. Το μελόδραμα συνυπάρχει με το χιούμορ, η υπερβολή με την τρυφερότητα και η τραγωδία με την επιθυμία για ζωή. 

Σκηνοθέτης

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ γεννήθηκε το 1949 στην Καλθάδα ντε Καλατράβα της Λα Μάντσα και από τα νεανικά του χρόνια εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη, όπου συμμετείχε ενεργά στην πολιτιστική έκρηξη της Movida. Αυτοδίδακτος κινηματογραφιστής, ξεκίνησε γυρίζοντας ταινίες σε Super-8, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το θέατρο, τη μουσική και τη συγγραφή. 

Με ταινίες όπως «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», «Μίλα της», «Όλα για τη μητέρα μου», «Κακή εκπαίδευση», «Volver» και «Πόνος και δόξα», έγινε ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου. Το Όλα για τη μητέρα μου του χάρισε το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας, ενώ το Μίλα της το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου. Στις Κάννες τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το Βραβείο Σκηνοθεσίας για το Όλα για τη μητέρα μου και το Βραβείο Σεναρίου για το Volver. 

Ο κινηματογράφος του χαρακτηρίζεται από έντονα χρώματα, μελόδραμα, μαύρο χιούμορ και, κυρίως, από σύνθετους γυναικείους χαρακτήρες. Οι ιστορίες του κινούνται συχνά γύρω από την επιθυμία, την απώλεια, την ταυτότητα, την οικογένεια και τη μνήμη, μετατρέποντας το προσωπικό σε βαθιά κινηματογραφική εμπειρία. Το 2006 τιμήθηκε με το Βραβείο Πρίγκιπα της Αστούριας για τις Τέχνες, ενώ το 2019 έλαβε τον Χρυσό Λέοντα για το σύνολο της καριέρας του στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Τρίτο τεστ προετοιμασίας για τον ΠΑΣ Πρέβεζα απέναντι στον Παναγρινιακό

Το τρίτο του φιλικό παιχνίδι στο πλαίσιο της προετοιμασίας του ενόψει της νέας αγωνιστικής περιόδου στη Γ΄ Εθνική θα δώσει το Σάββατο 29 Αυγούστου στις 18:00 ο ΠΑΣ Πρέβεζα, υποδεχόμενος στο Δημοτικό Στάδιο Πρέβεζας «Αθανασία Τσουμελέκα» τον Παναγρινιακό.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σημαντικό τεστ για την ομάδα της Πρέβεζας, καθώς ο Κριστόφ Βαζέχα θα έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει πρόσωπα, σχήματα και αγωνιστικές επιλογές, συνεχίζοντας τη δουλειά που γίνεται καθημερινά στις προπονήσεις.

Παράλληλα, το συγκεκριμένο φιλικό αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς ο Παναγρινιακός θα είναι αντίπαλος του ΠΑΣ Πρέβεζα και στο νέο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, με τις δύο ομάδες να έχουν τοποθετηθεί στον ίδιο όμιλο.

Μάλιστα, η αναμέτρηση του Σαββάτου μπορεί να χαρακτηριστεί και ως μια πρόβα πρωταθλήματος, αφού οι δύο ομάδες θα βρεθούν αντιμέτωπες και στην πρεμιέρα της φετινής διοργάνωσης. Ο ΠΑΣ Πρέβεζα θα αντιμετωπίσει τον Παναγρινιακό το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου, ανοίγοντας με τον συγκεκριμένο αγώνα τις επίσημες υποχρεώσεις του στο πρωτάθλημα.

Έτσι, το φιλικό του Σαββάτου αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον τεχνικό του ΠΑΣ Πρέβεζα να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα απέναντι σε έναν αντίπαλο που θα συναντήσει ξανά σε λίγες εβδομάδες, αυτή τη φορά σε επίσημο παιχνίδι.

Η αναμέτρηση αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με τον ΠΑΣ Πρέβεζα να συνεχίζει την προετοιμασία του με στόχο να παρουσιαστεί απόλυτα έτοιμος και ανταγωνιστικός στην επιστροφή του στις εθνικές κατηγορίες.

ΠΑΣ ΠΡΕΒΕΖΑ – ΠΑΝΑΓΡΙΝΙΑΚΟΣ

Σάββατο 29 Αυγούστου 2026

18:00

Δημοτικό Στάδιο Πρέβεζας «Αθανασία Τσουμελέκα»

Εντυπώσεις από τη Βουδαπέστη (18/8/2026 – 23/8/2026)

 

Είναι δύο και μισή μετά τα μεσάνυχτα, ξημερώνει Τετάρτη 19 Αυγούστου το σωτήριο έτος 2026 κι εγώ αντί να κοιμάμαι του καλού καιρού, κάθομαι στο μπαρ ρεσεψιόν του ξενοδοχείου Moxy στη Βουδαπέστη. Ακόμα καλύτερα, στις επτάμιση το πρωί είμαι να ξυπνήσω για να πάρω πρωινό, ενώ στις δέκα και μισή έχω ραντεβού κάπου οχτακόσια μέτρα από εδώ με ξεναγό και ομάδα άλλων τουριστών για δίωρο περπάτημα και ξενάγηση στην όμορφη πρωτεύουσα της Ουγγαρίας· αφετηρία είναι η Πλατεία Ερζέμπετ και σημείο κατάληξης το φημισμένο για την αρχιτεκτονική ομορφιά του κτίριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου. 

Το ξενοδοχείο είναι πολύ γουστόζικο. Έχει ρεσεψιόν που ταυτόχρονα αποτελεί καφέ μπαρ, όπως προανέφερα. Το κορίτσι που με υποδέχτηκε το απόγευμα Τρίτης, όταν έφτασα, με ενημέρωσε (το γράφω επίτηδες στα αγγλικά): “We believe that the best way of service is self service” (μτφρ: Πιστεύουμε ότι ο καλύτερος τρόπος εξυπηρέτησης είναι η αυτοεξυπηρέτηση). Άντε να με πείσεις ότι αυτή η ατάκα δεν είναι μελετημένη και με υπευθυνότητα προβαρισμένη. Εξάλλου, η διακόσμηση είναι βασισμένη σε στυλ ποπ αρτ και χαίρομαι γι’ αυτό. Η περιοχή στην οποία βρίσκεται το ξενοδοχείο είναι η Εβραϊκή Γειτονιά. Έχει συναγωγή, μαγαζί όπου βρίσκεις αντικείμενα σχετικά με τη λατρεία στον ιουδαϊσμό, καθώς και εστιατόρια που προσφέρουν φαγητό κοσέρ, δηλαδή τέτοιο που να ταιριάζει με τις διατροφικές υποχρεώσεις κάθε ευλαβούς Εβραίου. Κατά τα άλλα η γειτονιά είναι γεμάτη χίπστερς και αντίστοιχα στέκια, πλάι στα πιο τουριστικά.

Τελικά, κάποια στιγμή κοιμήθηκα, ξύπνησα στην ώρα για το πρωινό – φανταστικές μαρμελάδες φρούτα του δάσους και βερίκοκο, αληθινά έργα τέχνης – και μέχρι να έρθει η ώρα για το ραντεβού για την ξενάγηση, είχα αρκετό χρόνο και χτύπησα έναν παγωμένο σκέτο καφέ στα Starbucks. Αν ήμουν λεχρίτης, θα έλεγα ότι τα πρόλαβα όλα, επειδή είχα πρόγραμμα· θεωρώ ότι δεν είμαι λεχρίτης και σίγουρα δεν είχα πρόγραμμα. Ο ξεναγός μας λεγόταν Άντρας, χαϊδευτικό Άντριτς, μας είπε ότι μπορούσαμε να τον καλούμε Άντι, και ότι δε θα παρεξηγούταν αν του φωνάζαμε “έι ξεναγέ!”. Πολύ ωραίος τύπος, με γνώση του αντικειμένου και ισοπεδωτικό χιούμορ ακόμα και σε σχέση με την ιστορία της χώρας του. Πραγματικά πολύ ωραίος τύπος. Μέσα σε δυο περίπου ώρες μας έδειξε αρκετά και μας εξιστόρησε ακόμα περισσότερα. Δεν μας έκρυψε τη συμμετοχή των Ούγγρων συνεργατών των Ναζί στην εξολόθρευση εξακοσίων χιλιάδων Ούγγρων Εβραίων σε μόλις τέσσερις μήνες, αν συγκράτησα σωστά το νούμερο, σίγουρα πάντως σε λιγότερο από έναν χρόνο. Το μνημείο με τα σιδερένια παπούτσια στην όχθη του Δούναβη, στην πλευρά της Πέστης, είναι εκεί για να υπενθυμίζει τις χιλιάδες Ούγγρων Εβραίων – άντρες, γυναίκες και παιδιά, κάθε κοινωνικής τάξης – οι οποίοι αφού υποχρεώθηκαν να βγάλουν τα παπούτσια τους – θεωρούνταν πολύτιμα λόγω ελλείψεων – τουφεκίστηκαν και τα πτώματά τους ρίχτηκαν στο ποτάμι.

Πιο πριν, βέβαια, είδαμε την Βασιλική του Αγίου Στεφάνου, κτίσμα που συνδυάζει την μπαρόκ τεχνοτροπία με την νεοαναγγενησιακή. Εκεί βρίσκεται το λείψανο, το δεξί χέρι του Στεφάνου, πρώτου βασιλιά των ενωμένων Ούγγρων. Γιατί άγιος; Όταν κάποτε χρειάστηκε να γίνει εκταφή είδαν ότι έλειπε το σώμα του βασιλιά εκτός από το δεξί χέρι, από τον ώμο  και κάτω. Για κάποιο λόγο το λείψανο αυτό είχε μουμιοποιηθεί, αλλά οι τότε παπάδες θεώρησαν ότι επρόκειτο καταφανώς για θαύμα. Έτσι έγινε ο Άγιος Στέφανος. Βέβαια, μέσα στη Βασιλική του Αγίου Στεφάνου αναπαύεται και μέγας Ούγγρος ποδοσφαιριστής Φέρεντς Πούσκας. Εσείς ποιον θεωρείται σπουδαιότερο; Τέλος, είδαμε και το Ουγγρικό Κοινοβούλιο, ένα αριστούργημα νεογοτθικού ρυθμού, με ομοιότητες με το Αβαείο του Γουέστμινστερ στο Λονδίνο. Είναι το τρίτο μεγαλύτερο σε μέγεθος κτίριο που στεγάζει κοινοβούλιο στον κόσμο, μετά από εκείνο της Ρουμανίας και της Βραζιλίας.

Σχετικά με το φαϊ, στη Βουδαπέστη τρως καλά, αλλά μακριά από εστιατόρια, είναι πανάκριβα. Ευτυχώς υπάρχει η δυνατότητα για καλό και φτηνό street food. Έφαγα τη διάσημη σούπα Γκούλας, αλλά προσωπικά αγάπησα το, επίσης παραδοσιακό, Λάγκος· είναι ζύμη τηγανητή, αλειμμένη  με σως που θυμίζει ελαφρώς γαλοτύρι, και πασπαλισμένη με μπόλικο τριμμένο κίτρινο τυρί. Ακούγεται βαρύ έδεσμα αλλά δεν είναι καθόλου βαρύ και, ταυτόχρονα, σε κρατάει για ώρες.

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι εύχρηστα και αρκετά φτηνά, ενώ υπάρχουν προσφορές για εικοσιτέσσερις, σαράντα οχτώ, εβδομήντα δύο κλπ ώρες. Οι ντόπιοι, όσοι τουλάχιστον έχουν κάποια ένεση με τις νέες τεχνολογίες, χρησιμοποιούν την εφαρμογή Budapest Go για την αγορά εισιτηρίων. Σε κάθε περίπτωση, κανείς δεν παίζει με την τύχη του να μην χτυπήσει εισιτήριο· Ό Άντρας μας προειδοποίησε ότι οι ελεγκτές – εδώ λέγονται επιθεωρητές – διψάνε για πρόστιμα και δεν δείχνουν οίκτο.

Στη Βουδαπέστη, νωρίς, πχ στις επτά το πρωί, θα δεις ανθρώπους να έχουν βγει στο δρόμο για τη γυμναστική τους. Εξίσου αξιοσημείωτο είναι πως πέντε μέρες δεν συνάντησα αδέσποτα, ούτε σκυλιά ούτε γατιά. Από ζώα είδα μόνο περιστέρια και καρακάξες, ενώ με ενημέρωσαν πως στην πόλη υπάρχουν και κοράκια. Δυστυχώς, και στη Βουδαπέστη υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν στέγη και ζουν στο δρόμο. Ένα πρωί, βγαίνοντας από το ξενοδοχείο, έπεσα σε μια παρέα με μπίρες στο χέρι, καλοντυμένοι όλοι, μάλλον έσβηναν με τις μπίρες μετά από πάρτι όλο το βράδυ· λίγο πιο πέρα ένας δύστυχος κοιμόταν κουλουριασμένος σε ένα παγκάκι. Έτσι σκατά που τα έκαναν οι σύντροφοι του υπαρκτού, έμειναν οι νεοφιλελεύθεροι και μας κουνάνε το δάχτυλο ότι τάχα “δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική”. Είναι ντροπή.

Την Πέμπτη 20 Αυγούστου, είναι η Εθνική Γιορτή των Ούγγρων, γιορτάζουν τη δημιουργία του πρώτου Ουγγρικού Κράτους με βασιλιά των Άγιο Στέφανο που προανέφερα. Εκτός από την εστίαση και τα τουριστικά μαγαζιά όλα τα άλλα είναι κλειστά. Το Μουσείο Καλών Τεχνών ήταν ανοιχτό με δωρεάν είσοδο λόγω της μέρας, αποφάσισα να το επισκεφθώ, μπήκα στο μετρό, βγήκα στην έξοδο δίπλα από το κτίριο στο οποίο στεγάζεται το εν λόγω μουσείο. Βλέπω μια ουρά τριακοσίων ατόμων και αποκαρδιώνομαι· δεν αντέχω καθόλου τις ουρές. Έτσι, γυρίζω στο κέντρο της πόλης. Στις δέκα περίπου, πάντα για πρωί μιλάμε, φτάνω σε μια από τις πολλές και όμορφες πλατείες της Βουδαπέστης. Κατευθύνομαι στο καφέ ζαχαροπλαστείο του Ζερμπό. Ιδρύθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από τον ζαχαροπλάστη Εμίλ Ζερμπό και έκτοτε αποτελεί σταθερά σημείο αναφοράς για την πόλη. Λιγουρευόμουν την περίφημη πάστα ζερμπό, αλλά μόλις είδα στον τιμοκατάλογο την τιμή, μου κόπηκαν τα πόδια. Κατέφυγα σε δυο τίμιες μπάλες, μία παγωτό μασκαρπόνε με βύσσινο και μία σορμπέ βερίκοκο, μαζί με σπιτική λεμονάδα δίχως ζάχαρη. Όλα εξαιρετικά, αλλά ειδικά για το σορμπέ, ό,τι και να πω είναι λίγο. Όμως, προτού καν προλάβω να τελειώσω τη λεμονάδα, η κυρία που μου είχε πάρει παραγγελία, ήρθε από πάνω μου, λες και καραδοκούσε. Φυσικά με ρώτησε αν όλα ήταν εντάξει, και αμέσως με ρώτησε αν θέλω να μου φέρει κάτι άλλο. Δεν ξέρω, ίσως να ήταν ιδέα μου, αλλά ένιωσα ότι έπρεπε να ζητήσω τον λογαριασμό· ότι εφόσον κατανάλωσα, όφειλα είτε να συνεχίσω να καταναλώνω είτε να σηκωθώ να φύγω· και έτσι έκανα.

Το απόγευμα κινήθηκα στην Εβραϊκή Συνοικία. Έφαγα το αγαπημένο μου Λάγκος και έκατσα να γράψω στο σημειωματάριό μου. Όλα αυτά στη StreetFood Market. Είναι ένας περιφραγμένος χώρος γεμάτος καντίνες που πωλούν Λάγκος, μπέργκερ και γενικά ό,τι λέμε κι εμείς “βρώμικο”. Ευχάριστη ατμόσφαιρα, κόσμος κάθε ηλικίας, ντόπιοι και τουρίστες, ενώ από τα ηχεία κάποιου συστήματος ακούγονται 90ς ροκ επιτυχίες. Έχει πράσινο, ανεμιστήρες, βλέπεις χρώματα, κόσμο να σουλατσάρει, όλα καλά αλλά αναρωτιέμαι, αν δεν ήμουν απασχολημένος να καταγράφω τις σκέψεις μου, θα μπορούσα απλά να κάτσω και να ρεμβάσω; Θα μπορούσα, απλά να αράξω - αυτό ισχύει για κάθε μαγαζί στο οποίο έκατσα όσο έμεινα στη Βουδαπέστη - ; Ενώ σκέφτομαι αυτά, ένα νεαρό ζευγάρι φασώνεται δημόσια. Από πότε είχαν δω ζευγάρι να φασώνεται δημόσια; Πάντως εύγε τα παιδιά! Το βράδυ έκλεισε στο μπαρ στην ταράτσα του ξενοδοχείου όπου θαυμάσαμε το όμορφα πυροτεχνήματα και τα καταπληκτικά drones για την εορτασμό της εθνικής επετείου.

Παρασκευή 21 Αυγούστου, η ώρα κοντεύει πεντέμιση το απόγευμα τοπική ώρα, αυτή τη στιγμή είμαι στην άλλη πλευρά του Δούναβη, στη Βούδα, και σκοτώνω την ώρα μου, μέχρι να έρθει η ώρα για την κρουαζιέρα στο ποτάμι που έκλεισα χθες. Άσχετο αλλά να αναφέρω κάποια πράγματα, ψιλοασήμαντα, που μου κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση. Πρώτον, έχω δει ελάχιστους να καπνίζουν. Δεύτερον, σήμερα έπεσα σε δυο κόπανους, σε διαφορετικό χώρο ο καθένας, εκεί που καθόμαστε, πχ σε καφέ, βάζουν και ακούν δυνατά μουσική από το κινητό τους. Δεν με νοιάζει τι μουσική ακούνε, ας είναι και Led Zeppelin, είναι εκνευριστικό. Τρίτον, δεν έχω δει ούτε ένα άτομο να χρησιμοποιεί μηχανάκι ή μηχανή μεγάλου κυβισμού, μόνο ποδήλατα, ειδικά ηλεκτρικά που προσφέρουν οι δημοτικές αρχές και ηλεκτρικά πατίνια. Σχετικά με τις εντυπώσεις μου από την Βούδα, τίποτα δεν συγκρίνεται με τον καταιγισμό ομορφιάς που δέχτηκα στο Κάστρο της Βούδας, στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου και στον χώρο όπου στεγαζόταν το παλάτι και σήμερα στεγάζεται η Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας. Μην το συζητάμε, απλά δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν την ομορφιά από την αρχιτεκτονική των ως άνω χώρων. Είναι μια εμπειρία που θα ήταν καλό να ζήσει κάθε άνθρωπος, κάτι που ισχύει για τη Βουδαπέστη γενικότερα. Κακά τα ψέματα αλλά το να περπατάς με τις ώρες στη Βουδαπέστη χαζεύοντας τα κτίρια αποτελεί μοναδική εμπειρία. Είναι  κρίμα που υπάρχει τόση ακρίβεια, και κουβεντιάζοντας με ανθρώπους που ζουν εδώ, κατάλαβα πως το υψηλό κόστος ζωής αποτελεί σοβαρό πρόβλημα και για τους ντόπιους.

Τους οποίους ντόπιους, από το λίγο που τους συναναστράφηκα – και λαμβάνοντας πάντα υπ’ όψη ότι ήρθα στη χώρα ως τουρίστας και όχι ως οικονομικός μετανάστης ή πρόσφυγας – οφείλω να ότι όλους όσους συνάντησα, τους βρήκα αρκετά συμπαθείς. Κάποιοι είναι πιο εξωστρεφείς, κάποιοι λιγότερο, κάποιοι χαμογελούν ευκολότερα, άλλοι δείχνουν να δυσκολεύονται, αλλά το σίγουρο είναι ότι γενικά εκτιμούν τους καλούς τρόπους· είναι κάτι που μου αρέσει πολύ, και θεωρώ ότι, δυστυχώς στην πατρίδα μας, έχει σχεδόν εκλείψει. Σε κάθε περίπτωση, στη Βουδαπέστη με στοιχειώδη, έστω, ευγένεια κερδίζεις τους πάντες. Εξάλλου, ενώ ο Αύγουστος θεωρείται τουριστικά off season για την πόλη, συναντούσα παντού τουρίστες. Επισκέπτες από τις γύρω χώρες (Σλοβακία, Βαλκάνια κλπ), Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, πολλοί από τις ΗΠΑ, ιδίως Εβραίοι με καταγωγή, προφανώς, από την Ουγγαρία, πολλοί από τις αραβικές χώρες και, φυσικά, Έλληνες.

Την τελευταία μέρα, Σάββατο 22 Αυγούστου άραξα. Κοιμήθηκα κάμποσο και πήγα στο Street Food Market για ακόμα ένα Λάγκος. Το σημαντικότερο, αργά το απόγευμα επισκέφθηκα τον Καθολικό Ναό της Αγίας Άννας, πολύ κοντά στο ξενοδοχείο, κάπου δεκαπέντε λεπτά περπάτημα, όπου παρακολούθησα συναυλία κλασικής μουσικής. Η Αγία Άννα είναι ένας ναός διακοσμημένος σε στυλ μπαρόκ, ένα στυλ που, όπως και να το κάνουμε, πάντα δείχνει. Τη μουσική ερμήνευσε η Budapest Classic Orchestra, ένα σύνολο εγχόρδων, μαζί με σόλο βιολί και σοπράνο. Στο πρώτο μέρος παρουσιάστηκαν επιλογές από το γνωστό κλασικό ρεπερτόριο, Χάντελ, Μπαχ, Πάχελμπελ, Μότσαρτ, Μπετόβεν, και Σούμπερτ. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάστηκε το μεγαλύτερο μέρος από τις Τέσσερις Εποχές του Αντόνιο Βιβάλντι (παραλείφθηκαν κάποιες κινήσεις). Το μόνο που μπορώ να πω, είναι ότι μαγεύτηκα· δίχως μικρόφωνα, εκμεταλλευόμενοι μονάχα την ακουστική του χώρου, οι μουσική και η σοπράνο απέδωσαν εξαιρετικά· θεωρώ προνόμιο ότι απόλαυσα μια τέτοια εμπειρία.

Κλείνοντας, έχω να πω ότι η Βουδαπέστη είναι πόλη πανέμορφη μα και σκληρή. Είναι γεμάτη αντιθέσεις, όπου η ομορφιά και η καλαισθησία της τέχνης παλιότερων εποχών συνυπάρχει με συνανθρώπους μας, πολύ πιο άτυχους από ό,τι κάποιοι από εμάς. Είναι πόλη απαιτητική να τη γυρίσεις, αλλά με μια καλή προετοιμασία και λίγη  οργάνωση, καθένας και καθεμιά μπορεί να απολαύσει ό,τι αξίζει να δει κανείς. Ευτυχώς, κυκλοφοριακά, είναι πόλη φιλική στους πεζούς, με πολλές πλατείες και ανοιχτούς χώρους, χρειάζεται μονάχα αντοχή στο περπάτημα. Οι Ούγγροι, στις λίγες μέρες που πέρασα στην πόλη τους, παρουσίασαν διάθεση φιλική, δίχως επιτήδευση. Προφανώς, ως Κεντροευρωπαίοι στερούνται το μεσογειακό ταμπεραμέντο, αλλά λίγο να πιάσεις κουβέντα μαζί τους, καταλαβαίνεις πόσα κοινά έχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους· και, ίσως, αυτό είναι το σπουδαιότερο που μπορείς να αποκομίσεις ταξιδεύοντας.

ο Τοποτηρητής

υ/γ. κατά τη διαμονή μου στη Βουδαπέστη, στο ενδιάμεσο διάβαζα το "Νύχτες Πανούκλας" του Ορχάν Παμούκ και άκουγα κυρίως το άλμπουμ των The Who "Who's next?"

Σπαράγματα λογοτεχνίας: "Νύχτες πανούκλας" του Ορχάν Παμούκ (μετάφραση: Στέλλα Βρετού) (Πατάκη 2022)

 

Γύρω στις έντεκα, κι ενώ η κίνηση στην προκυμαία,..., είχε αυξηθεί πολύ, έγινε κάτι που τους χαροποίησε όλους: Στα ανοιχτά του κάστρου φάνηκε το τελευταίο πλοίο της Messageries Maritimes, η οποία είχε πάρει κι επίσημα την άδεια να στείλει το πλοίο στο νησί, το Περσέπολις. Δεν ήταν δυνατόν να το δει κανείς καθαρά από την προκυμαία, φαινόταν όμως αν κοίταζες με προσοχή το τρέμουλο αστό φως από τις λάμπες του. Όλοι έτρεξαν στις κούτες τους, στις κασέλες τους, στις οικογένειές τους. Δεν πέρασε πολλή ώρα και η πρώτη βάρκα του Λάζαρου, του κεχαγιά βαρκάρη, ξεκίνησε για το καράβι με τους επιβάτες και τα πράγματά τους. Όποιος άλλος ήθελε να εγκαταλείψει το νησί, όρμησε στη δεύτερη βάρκα, πράγμα που οδήγησε σε σπρωξιές και καβγάδες ανάμεσα στους υποψήφιους επιβάτες και στους φύλακες του τελωνείου, τους στρατονόμους, και τους πυροσβέστες που ήταν παρόντες. Πάντως, έπειτα από λίγο απομακρύνθηκε από την προκυμαία και η δεύτερη βάρκα του Λάζαρου και χάθηκε στο απέραντο σκοτάδι.

Ήταν μια στιγμή τρομακτικής μοναξιάς. Όσοι ήταν στην προκυμαία - υπολογίζουμε γύρω στα πεντακόσια άτομα - κατάλαβαν βαθιά μέσα τους ότι είχε φύγει και το τελευταίο καράβι κι ότι είχαν απομείνει στο νησί, μόνοι με την πανούκλα. Μερικές οικογένειες, πιστεύοντας τις φήμες που οι ίδιες είχαν κατασκευάσει, περίμεναν μέχρι το πρωί να έρθουν κι άλλα πλοία. Κάποιοι άλλοι περίμεναν να ξημερώσει γιατί θα ήταν πολύ δύσκολο να γυρίσουν στα σπίτια τους μες στο σκοτάδι. Όμως οι περισσότεροι φόρτωσαν τα πράγματά τους στους αραμπάδες, κι όσοι δε βρήκαν αραμπά γύρισαν περπατώντας σιωπηλοί στα σπίτια τους. (Το ενδιαφέρον είναι ότι εκείνο το βράδυ κανείς δε συνάντησε τον άντρα που με τον τορβά στο χέρι σκόρπιζε τα ποντίκια και την πανούκλα στην πόλη.) Για αρχές Μαΐου η νύχτα ήταν κρύα, ανατριχιαστική. Ο άνεμος σφύριζε ανάμεσα στα άδεια σπίτια της πόλης.

Ορχάν Παμούκ

"Νύχτες πανούκλας" (μετάφραση: Στέλλα Βρετού) (Πατάκη 2022)

Ορχάν Παμούκ

Αποφθέγματα του Μπιλ Μπράισον

 

Ο Μπιλ Μπράισον γεννήθηκε το 1951 στην Αϊόβα των ΗΠΑ. Το 1977 εγκαταστάθηκε στην Αγγλία κι έμεινε για πολλά χρόνια στο Γιορκσάιρ, δουλεύοντας στο τμήμα επιχειρηματικών ειδήσεων των εφημερίδων "The Times" και "Independent" έως το 1987, όταν εγκατέλειψε οριστικά τη δημοσιογραφία για τη συγγραφή. Το 1995 επέστρεψε στην πατρίδα του, την Αϊόβα. Έγραψε βιβλία ταξιδιωτικών εντυπώσεων που χαρακτηρίζονται για το χιούμορ και την πρωτοτυπία τους. Το ενδιαφέρον του δεν στρέφεται στις εξωτικές ή γραφικές τοποθεσίες. Η ματιά του, παρατηρητική, σατιρική αλλά και τρυφερή εστιάζεται στους ανθρώπους, τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές τους, τις εμμονές και τις προκαταλήψεις τους, τη σχέση τους (αμφίθυμη, ανάμεσα στην παράδοση και τον εκσυγχρονισμό,) με την ιστορία και την αρχιτεκτονική του τόπου τους. Αυτή η προσωπική (με αυτοβιογραφικά στοιχεία), εύθυμη και οικεία γραφή θεωρείται από πολλούς κριτικούς ότι εγκαινίασε μια καινούργια "αντι-ταξιδιωτική" λογοτεχνία. Όλα τα βιβλία του Μπράισον ("The Lost Continent", "Mother Tongue", "Neither Here nor There", "Made in America", "A Walk in the Woods", "Notes From a Big Country", "Down Under") αγαπήθηκαν πολύ από το κοινό και το "Ένας Αμερικανός ταξιδεύει στη Βρετανία και κρατά σημειώσεις από το μικρό αυτό νησί" ("Notes From A Small Island", 1995), έμεινε για πολλά χρόνια στην κορυφή των πωλήσεων, ξεπερνώντας το 1 εκ. αντίτυπα και αποφέροντάς του τη διάκριση British UK Author of the Year 1997. Ο Μπράισον ξαναβρέθηκε στην επικαιρότητα το 2003, με το έξυπνο βιβλίο του "A Short History of Nearly Everything", έναν εκλαϊκευμένο τόμο για τα βασικά επιτεύγματα της επιστήμης σε διάφορους τομείς. Η Μ. Βρετανία, της οποίας αρνήθηκε την υπηκοότητα, του απέδειξε την ευγνωμοσύνη της. Το 2005 ανακηρύχθηκε επίτιμος Κοσμήτορας (Chancellor) του Πανεπιστημίου του Durham, διαδεχόμενος σ' αυτή τη θέση τον Σερ Πίτερ Ουστίνοφ. Τον επόμενο χρόνο, 2006, του απονεμήθηκε ο τίτλος Officer of the Order of the British Empire (OBE) για τις υπηρεσίες του στη συγγραφή.

Ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία βασίζεται στην προμήθεια αγαθών για να ικανοποιηθούν τα καπρίτσια του 2% του πληθυσμού της γης.

Συντόνισε την τηλεόρασή σου σε ένα κανάλι που δεν έχει σήμα, και το 1% του στατικού θορύβου που θα δεις είναι από τα υπολείμματα του Μπινγκ Μπανγκ. Την επόμενη φορά που θα παραπονεθείς ότι δεν έχει τίποτα η τηλεόραση, θυμήσου ότι μπορείς πάντα να παρακολουθήσεις τη γέννηση του σύμπαντος.

Κάποτε χτίζαμε πολιτισμούς. Σήμερα χτίζουμε εμπορικά κέντρα.

Ο πατέρας μου συνήθιζε να μου λέει, «παιδί μου, υπάρχει πάντα κάποιος στον κόσμο που είναι σε χειρότερη θέση από εσένα». Κι εγώ σκεφτόμουν: «Ε, και λοιπόν;»

Πάντα πίστευα ότι όταν μεγαλώσεις μπορείς να κάνεις τα πάντα, όπως να μένεις ξύπνιος όλη νύχτα και να τρως παγωτό από το βαρέλι.

Ένα παράξενο χαρακτηριστικό της ύπαρξής μας είναι ότι ανήκουμε σε έναν πλανήτη που είναι πολύ καλός στο να υποβοηθά τη ζωή, αλλά είναι ακόμα καλύτερος στο να την καταστρέφει.

Η πολύ ενδιαφέρουσα θέση στην οποία έχουμε βρεθεί είναι ότι δεν γνωρίζουμε πραγματικά τι πραγματικά γνωρίζουμε.

Όταν ο ποιητής Πωλ Βαλερύ ρώτησε τον Αϊνστάιν αν είχε κάποιο σημειωματάριο για να σημειώνει τις ιδέες του, εκείνος τον κοίταξε με μια ευγενική αλλά ειλικρινή έκπληξη. «Α, δεν χρειάζεται», απάντησε, «σπάνια έχω ιδέες».

Ρωτήθηκα τι θα ήθελα να λένε για εμένα 100 χρόνια από σήμερα. Απάντησα: «…και είναι ακόμα σεξουαλικά ενεργός!»

Τα πρωτόνια δίνουν σε ένα άτομο την ταυτότητά του, τα ηλεκτρόνια την προσωπικότητά του.

Η Πρέβεζα γιορτάζει τη Σαρδέλα - Το Σάββατο 29 Αυγούστου η μεγάλη γιορτή στο Δημοτικό Πάρκινγκ

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Πρέβεζα γιορτάζει τη Σαρδέλα

Το Σάββατο 29 Αυγούστου η μεγάλη γιορτή στο Δημοτικό Πάρκινγκ

Ο Δήμος Πρέβεζας προσκαλεί κατοίκους και επισκέπτες στη Γιορτή της Σαρδέλας, έναν από τους πιο αγαπημένους και ιστορικούς θεσμούς της πόλης, που επιστρέφει και φέτος για μια μεγάλη βραδιά γεμάτη γεύση, μουσική και παράδοση.

Η Γιορτή της Σαρδέλας θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 29 Αυγούστου 2026, στο Δημοτικό Πάρκινγκ Παραλίας, στο λιμάνι της Πρέβεζας, με ώρα έναρξης 21:00.

Ο Δήμος Πρέβεζας συνεχίζει έναν θεσμό με ιστορία περισσότερων από πέντε δεκαετιών, ο οποίος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής της πόλης. Η Γιορτή της Σαρδέλας αναδεικνύει την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα της Πρέβεζας, συνδέοντας τη γαστρονομία και τα τοπικά προϊόντα με τη διασκέδαση και τη φιλοξενία.

Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τη φημισμένη σαρδέλα στα κάρβουνα, μαζί με κηπευτικά της περιοχής και άφθονο κρασί, σε μια βραδιά που τιμά τις γεύσεις και την παράδοση του τόπου.

Τη μουσική και τη διασκέδαση της βραδιάς αναλαμβάνουν οι Skarpos Brothers, που υπόσχονται ένα μεγάλο λαϊκό και δημοτικό γλέντι, με τη διασκέδαση να συνεχίζεται μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Η Γιορτή της Σαρδέλας αποτελεί κάθε χρόνο ένα ξεχωριστό σημείο συνάντησης για τους κατοίκους της Πρέβεζας αλλά και τους χιλιάδες επισκέπτες της πόλης, προσφέροντας μια αυθεντική εμπειρία γεύσης, παράδοσης και ελληνικού καλοκαιριού.

Ο Δήμος Πρέβεζας καλεί όλους να δώσουν το «παρών» και να γιορτάσουμε μαζί τη Σαρδέλα, την παράδοση και τη φιλοξενία της Πρέβεζας!

Από το       

Γραφείο Πολιτισμού 

Δήμου Πρέβεζας 

Βιβλίο: "Ο κύριος Μίνστερ" Αλμπέρτο Σαβίνιο (μετάφραση κι επίμετρο: Δήμητρα Δότση) (Loggia 2026)

 

Το "Ο κύριος Μίνστερ" είναι διήγημα του Αλμπέρτο Σαβίνιο (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Αλμπέρτο Αλεσάντρο ντε Κίρικο - ήταν αδερφός του σουρεαλιστή ζωγράφου Τζόρτζιο ντε Κίρικο). Γραμμένο στην Ιταλία γύρω στο 1943, έχει ως θέμα τη συνειδητοποίηση από μέρους του κεντρικού χαρακτήρα κ.Μίνστερ ότι είναι νεκρός. Το αξιοσημείωτο είναι πως στο διήγημα ο ήρωας νιώθει τη νεκρότητά (sic) του. Δηλαδή, μυρίζει την οσμή της σήψης που υφίστανται τα όργανά του και γενικά το σώμα του. Δεν πρόκειται για νεκροφάνεια ούτε για πρόωρη ταφή. Ο οργανισμός του είναι νεκρός• αντιλαμβάνεται το σταμάτημα των παλμών του. Είναι σαν να θέλει να συνηγορήσει ο συγγραφέας υπέρ της αθανασίας της ψυχής• εφόσον κανείς μας δεν έχει επιστρέψει από τους νεκρούς, τι μας εμποδίζει να πιστέψουμε ότι, κάπως έτσι βιώνει η ψυχή το επέκεινα;

Δεν μπορώ παρά να πιστεύω ότι θα ήταν μαρτύριο, για μένα τουλάχιστον, να έχω επίγνωση της παρακμής και σήψης του κορμιού μου κατά το, υποτιθέμενο πάντα, πέρασμα στο επέκεινα. Ωστόσο, αξιοσημείωτη είναι η όξυνση όλων των αισθήσεων του θανόντος. Βλέπει κι ακούει πράγματα απίστευτα: βλέπει ο κ.Μίνστερ τις ουρές από τις διαδρομές των ουράνιων σωμάτων• βλέπει τους αγγέλους σε πλήρη δόξα• βλέπει ακόμη πράγματα που προϋπήρξανε καθώς επίσης συνειδητοποιεί ότι το ίδιο το μέλλον, από τη στιγμή που συλλαμβάνεται από τον νου, καταγράφεται ως συμβάν, άρα είναι παρόν και μοιραία παρελθόν. Ακούγεται απαισιόδοξο κάτι τέτοιο, είναι η αλήθεια. Αλλά τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε από έναν καλλιτέχνη με τεντωμένες τις κεραίες του στην Ιταλία του 1943; Από την άλλη ο Σαβίνιο είναι αρκετά γενναιόδωρος ώστε να προσφέρει στον ήρωά του δώρα της πνευματικής διαφώτισης και της αυτογνωσίας. Στο διήγημα, ο κ.Μίνστερ μαθαίνουμε ότι εκτός από φιλόμουσος είναι και λάτρης της ελληνικής μυθολογίας και της φιλοσοφίας. Ο Πλάτων υποστήριζε ότι, λίγο πολύ η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου ή κάπως έτσι. Ο Σαβίνιο είχε σπουδάσει μουσική, φιλολογία και φιλοσοφία. Επίσης υπήρξε σπουδαίος ζωγράφος, με αξιοσημείωτη επιτυχία. Μάλιστα, προσπαθούσε να στοιχειοθετήσει κάτι που ο ίδιος ονόμαζε "μεταφυσική ζωγραφική". Σκίτσα του περιέχονται στην πρόσφατη έκδοση του διηγήματος από τις εκδόσεις Loggia. Αξίζουν συγχαρητήρια στον καλό αυτό εκδοτικό οίκο τόσο για τις εξαιρετικές επιλογές αλλά και την υψηλή αισθητική των εκδόσεών του. Πραγματικά αξίζει να υποστηρίζουμε μικρούς εκδοτικούς οργανισμούς που προσέχουν τι εκδίδουν και πώς το επιμελούνται και, το κυριότερο δεν μένουν στα κεκτημένα αλλά αναζητούν κάθε πιθανό τρόπο βελτίωσης. Τέλος "Ο κ.Μίνστερ" προσφέρεται για αργό διάβασμα, όχι λόγω δυσκολίας στην έκφραση η λόγω περίπλοκων εννοιών, αλλά λόγω πυκνότητας εντυπωσιακών εικόνων που σε τραβάνε στο να κάτσεις λίγο να θαυμάσεις ή και να στοχαστείς. Πραγματικά ένα σύγγραμμα από τα πολύ σπουδαία.

                                                                                              ο Τοποτηρητής

«Η Μεγάλη Ανατριχίλα» του Λόρενς Κάσνταν από την Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

 

«Η Μεγάλη Ανατριχίλα» του Λόρενς Κάσνταν

Ημέρα προβολής: Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026

Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Πρέβεζας

(Παλιά Σφαγεία)

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος

Γενική είσοδος: 6 ευρώ

Φοιτητές: 4 ευρώ

Άνεργοι και μαθητές:  Δωρεάν

**************

Οι επιλογές μας δεν χάνονται στον χρόνο. Περιμένουν υπομονετικά τη στιγμή που θα συναντήσουμε τις συνέπειές τους.

Η αυτοκτονία ενός παλιού φίλου γίνεται η αφορμή για να συναντηθούν ξανά, ύστερα από δεκαπέντε χρόνια, οκτώ άνθρωποι που κάποτε μοιράστηκαν τα ίδια όνειρα, τις ίδιες αγωνίες και την ίδια πίστη ότι μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου, αναμνήσεις, εξομολογήσεις και ανεκπλήρωτες επιθυμίες έρχονται στην επιφάνεια, αποκαλύπτοντας ότι ο χρόνος δεν σβήνει το παρελθόν· απλώς το φωτίζει με διαφορετικό τρόπο.

Με μια σκηνοθεσία υποδειγματικής διακριτικότητας, ο Λόρενς Κάσνταν αφήνει τους χαρακτήρες και τις μεταξύ τους σχέσεις να οδηγήσουν την αφήγηση. Οι σιωπές αποκτούν την ίδια σημασία με τους διαλόγους, οι μικρές καθημερινές στιγμές μετατρέπονται σε αποκαλύψεις και η κάμερα παρατηρεί τους ήρωες με ανθρωπιά, χωρίς εύκολες απαντήσεις ή ηθικές κρίσεις. Το αποτέλεσμα είναι μία από τις κορυφαίες ταινίες συνόλου (ensemble film) στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου.

Υποψήφια για τρία Βραβεία Όσκαρ και διαχρονικό σημείο αναφοράς του σύγχρονου κινηματογράφου, η «Μεγάλη Ανατριχίλα» εξακολουθεί να συγκινεί γιατί μιλά για όσα μας αφορούν όλους: τις φιλίες που δοκιμάζονται, τα όνειρα που αλλάζουν μορφή και τις επιλογές που τελικά καθορίζουν τη ζωή μας.

Σκηνοθέτης

Ο Λόρενς Κάσνταν (γενν. 1949) συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους Αμερικανούς δημιουργούς της γενιάς του, έχοντας διακριθεί τόσο ως σκηνοθέτης όσο και ως σεναριογράφος. Έγινε αρχικά γνωστός γράφοντας τα σενάρια για δύο από τις πιο εμβληματικές ταινίες της ιστορίας του κινηματογράφου, το «Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται» και τους «Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού».

Ως σκηνοθέτης καθιερώθηκε με την ταινία «Η Μεγάλη Ανατριχίλα» (1983), μια από τις πιο εμβληματικές δημιουργίες του αμερικανικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1980. Υπέγραψε σημαντικές ταινίες όπως «Ο Τουρίστας από Τύχη», «Grand Canyon» και το γουέστερν «Wyatt Earp».

Το έργο του χαρακτηρίζεται από τη βαθιά ανθρωποκεντρική ματιά, την εξαιρετική ανάπτυξη των χαρακτήρων και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο δράμα, το χιούμορ και τη συγκίνηση. Οι ταινίες του εξερευνούν τις ανθρώπινες σχέσεις, τις ηθικές επιλογές και τη σύγκρουση ανάμεσα στα όνειρα και την πραγματικότητα, καθιστώντας τον έναν από τους πιο σημαντικούς αφηγητές του σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου.

«Το πνεύμα της ελπίδας» του Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν – Με το βλέμμα σε έναν καλύτερο κόσμο. Για το βιβλίο του Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν (Byung-Chul Han) «Το πνεύμα της ελπίδας – Κατά της κοινωνίας του φόβου» (μτφρ. Βασίλης Τσαλής, εκδ. Opera (αναδημοσίευση)

 

Γράφει η Άννα Λυδάκη

Όταν η Πανδώρα άνοιξε το κουτί και διαπίστωσε ότι περιείχε όλα τα ανθρώπινα δεινά που ξεχύθηκαν στον κόσμο, έσπευσε να το κλείσει και μαζί στο κουτί έκλεισε και την ελπίδα. Ευτυχώς, γιατί έτσι μέσα στο κακό υπάρχει πάντα μια ελπίδα, που για την αναγκαιότητα της αφύπνισής της γράφει στο βιβλίο του Το πνεύμα της ελπίδας ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, της Καρλσρούης και αλλού. Ο Χαν έχει εντρυφήσει στις θεωρίες των μεγάλων φιλοσόφων του 18ου, 19ου και 20ού αιώνα και στο έργο του «συνδιαλέγεται» με τους σπουδαίους αυτούς στοχαστές, όμως στα βιβλία του δεν μένει στις μεγάλες θεωρίες.

Εκείνο που τον απασχολεί είναι η σύγχρονη πραγματικότητα, η ζωή στον σύγχρονο κόσμο, την οποία παρατηρεί και αναλύει φέροντας στο φως τις σκοτεινές δυνάμεις και την εξουσία που δρουν υπόγεια και συρρικνώνουν τη ζωή μας σε μια απλή επιβίωση, χωρίς χαρά και όνειρα, εγκλωβισμένη σε μια μίζερη καθημερινότητα. Και, ενώ εμείς έχουμε πεισθεί να θεωρούμε ότι αυτή είναι η «φυσική» κατάσταση των πραγμάτων, ο καθηγητής σ’ αυτό το εξαιρετικό βιβλίο του, στέλνει το μήνυμα της ελπίδας που μπορεί να τα αλλάξει όλα.

Η διαφορά ελπιδοφόρας σκέψης και αισιοδοξίας

Αρχικά διαχωρίζει την ελπιδοφόρα σκέψη από την αισιοδοξία: η ελπιδοφόρα σκέψη δεν είναι αισιοδοξία, τονίζει. Η αισιοδοξία στερείται αρνητικότητας, η φύση της είναι καθαρή θετικότητα και δεν είναι κάτι που πρέπει να κατακτήσουμε, είναι αυτονόητη. Ο αισιόδοξος είναι πεπεισμένος ότι τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον και δεν υπολογίζει το απρόσμενο και το απρόβλεπτο. Ο αισιόδοξος δεν ρισκάρει τίποτα και, όπως και ο απαισιόδοξος, είναι τυφλός ενώπιον των δυνατοτήτων και δεν διαθέτει τη φαντασία του νέου, ούτε το πάθος για το μη-ήδη-υπάρχον.

Σε αντίθεση με την αισιοδοξία που είναι πλήρης, που είναι ακίνητη, η ελπίδα διαθέτει μια εγγενή στοχαστικότητα, παρουσιάζεται ως μια κίνηση αναζήτησης, προχωράει προς το άγνωστο, υπερβαίνει το παρελθόν και χαράζει πορεία προς το αγέννητο, βαδίζει προς το νέο, το εντελώς διαφορετικό, αυτό που δεν έχει υπάρξει. Η ελπίδα δεν είναι αυτονόητη. Πρέπει να την αφυπνίσουμε, να την καλέσουμε, να την ικετεύσουμε και αυτή θα μας δώσει τη δύναμη για να δραπετεύσουμε από τον κλειστό χρόνο.

Ο Χαν διαχωρίζει την ελπιδοφόρα σκέψη από τη «θετική σκέψη» και τη «θετική ψυχολογία». Η θετική ψυχολογία επικεντρώνεται αποκλειστικά στην ευζωία και την ευτυχία και οι αρνητικές όψεις της ζωής αποκρύπτονται εντελώς. Υποστηρίζει ότι ο καθένας φέρει την ευθύνη για την ευτυχία του παραβλέποντας ότι η δυστυχία είναι πάντοτε κοινωνικά διαμεσολαβημένη. Η θετική ψυχολογία ψυχολογικοποιεί και ιδιωτικοποιεί, αφήνει ανέγγιχτη την κοινωνική προέλευση της δυστυχίας, μειώνει την ενσυναίσθηση και αποδομεί την κοινωνική αλληλεγγύη. Η ελπίδα δεν αποστρέφει το βλέμμα από την αρνητικότητα της ζωής, τη λαμβάνει υπ’ όψη και δεν απομονώνει τους ανθρώπους, αλλά, αντίθετα, τους συνδέει.

Η χρονική διάσταση της ελπίδας είναι το μη-εισέτι, το επερχόμενο είναι μια πνευματική διάθεση που μας ωθεί στην υπέρβαση του ήδη δεδομένου, του ήδη υπάρχοντος, είναι ένα πάθος που αφυπνίζεται και σηματοδοτεί το φως μέσα στο σκότος.

Ένα καθεστώς πειθαρχίας και άγχους 

Σήμερα, το νεοφιλελεύθερο καθεστώς είναι ένα καθεστώς πειθαρχίας και άγχους που εξατομικεύει και ωθεί τον άνθρωπο να γίνει εργοδότης του εαυτού του, τον πιέζει να είναι ανταγωνιστικός και να κυνηγά διαρκώς τις υψηλές επιδόσεις. Ο φόβος κυριαρχεί, καθένας είναι μόνος του και δεν υπάρχουν περιθώρια για δημιουργία. Η καθημερινότητα κυλά χωρίς αλλαγές, ενώ η ψηφιακή επικοινωνία οξύνει την μοναξιά και εντείνει τον ναρκισσισμό. Αντιθέτως, η ελπίδα περιέχει τη διάσταση του Εμείς και μπορεί να συνδέσει τους ανθρώπους για να αντισταθούν στο καθεστώς του φόβου και του άγχους.

Η ζωή έχει συρρικνωθεί σε μια απλή επιβίωση, σ’ ένα παρόν με καταναλωτικές επιθυμίες μόνο, χωρίς πάθος για κάτι νέο. Όμως, οι επιθυμίες και οι προσδοκίες δεν διανοίγουν τον κόσμο και κανείς δεν προσπαθεί για μια νέα αρχή, παρά μόνο για βελτιστοποίηση του ήδη υπάρχοντος, το οποίο υφίσταται λανθασμένα. Άλλωστε, η κυριαρχία του Λόγου δεν επιτρέπει στη διαίσθηση, στην έμπνευση και στη δημιουργία να εκφραστούν. Η ελπίδα είναι εκείνη που τρέφει οράματα και όνειρα, που οξύνει την προσοχή μας για το μη-εισέτι-υπάρχον που ανατέλλει στον ορίζοντα του μέλλοντος και αυτή δίνει ορμή στην πράξη. Πράττουμε επειδή ελπίζουμε, τονίζει ο Χαν.

Ο τόπος της ελπίδας

Ο τόπος της ελπίδας είναι ένα εκείθεν, πέρα από τον Λόγο, και οι νοητικές εικόνες που σχηματίζει είναι βαθιά ριζωμένες στο σωματικό, στα συναισθήματα, στις ψυχικές αντιδράσεις. Όταν ελπίζουμε, η προσοχή καθοδηγείται από την αγάπη και σηματοδοτεί μια ερωτική στροφή προς τον κόσμο και προς τη γνώση, από την αισθητηριακή αντίληψη έως τις σύνθετες νοητικές εικόνες.

Η ελπιδοφόρα σκέψη μπορεί να ερμηνεύσει απόκρυφα σημάδια του μέλλοντος, να προσδιορίσει ένα στόχο αντί να παραμένει εγκλωβισμένη στο παρελθόν ή στο δυσάρεστο παρόν. Η ελπίδα η ίδια έχει κάτι από τη μαγεία. Δεν δίνει σημασία στη λογική του υπάρχοντος, βρίσκεται πέρα από την εγκόσμια ορθολογικότητα των σκοπών και υποβαστάζεται από την πίστη ότι όλα θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά, αφήνοντας να διαφανεί ένας δυνατός κόσμος εκείθεν του υπάρχοντος.

Σήμερα, που ζούμε σ’ έναν γκρίζο κόσμο χωρίς ελπίδα, βασιζόμαστε μονάχα στη συνειδητή σφαίρα της ψυχής μας, που είναι πολύ περιορισμένη. Το ασυνείδητο της ψυχανάλυσης που, παρότι σκοτεινό, καθορίζει τις πράξεις μας, ρίχνει φως στο παρελθόν. Η ονειροπόληση και η ενόραση, οι γνώσεις που δεν έχουν γίνει ακόμη κατανοητές, δεν έχουν περάσει στο συνειδητό και στο εγνωσμένο θα είναι ο γενέθλιος τόπος του Νέου που θα μας καθοδηγήσει στο μη-εισέτι-συνειδητό και θα επιτρέψει στην ελπίδα να γεννηθεί μέσα μας.

Η ελπίδα, όπως αναλύεται στο γοητευτικό βιβλίο του Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν, συνδέεται με δεσμούς συγγένειας με την πίστη και την αγάπη προς τον Άλλο, «φεύγει» από την περιορισμένη συνειδητή σφαίρα της ψυχής μας και στρέφει την προσοχή μας προς δυνατότητες στις οποίες ονειρευόμαστε να εισέλθουμε.

* Η ΑΝΝΑ ΛΥΔΑΚΗ είναι ομότιμη καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Τελευταίο έργο της, Ο άνθρωπος και τα άλλα ζώα (εισαγωγή, επιμέλεια, εκδ. Παπαζήση).

πηγή: https://bookpress.gr/

Power to the female! (Εκκλησιάζουσες/Γυναίκες Στην Εξουσία, Ρωμαϊκό Ωδείο Νικόπολης 10/8/2026)

 

Η κατάσταση της χώρας είναι άσχημη. Η κατάσταση του κόσμου ολάκερου είναι άσχημη. Δεν φαίνεται στον ορίζοντα σημάδι σωτηρίας. Η Πραξαγόρα μαζεύει τις γυναίκες, μεταμφιέζονται σε άντρες, φορώντας τα ρούχα των συζύγων τους, γεμίζουν τον χώρο της Πνύκας κατά τη συνεδρίαση της Εκκλησίας του Δήμου και, χωρίς να πάρει είδηση κανείς το πώς και το γιατί, καταφέρνουν να μεταβιβαστεί κάθε εξουσία στις γυναίκες. Εισηγούνται κοινοκτημοσύνη, ιδρύεται κοινό ταμείο και παρέχονται κοινά συσσίτια για κάθε κάτοικο της χώρας. Επίσης, επιβάλλεται η πολυγαμία. Αυτό έχει τα καλά του, αλλά έχει και τα ανάποδα, κάτι που προσφέρει την ιδέα για ένα από τα πιο εξωφρενικά αστεία επεισόδια στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη. 

Χτες παρακολουθήσαμε στο Ρωμαϊκό Ωδείο της Νικόπολης τις Εκκλησιάζουσες σε παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και του θεατρικού οργανισμού 5η Εποχή, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Οφείλω να δηλώσω πως πέρασα πολύ όμορφα. Καιρό είχα να απολαύσω μια κωμωδία. Η συγκεκριμένη απόδοση των Εκκλησιαζουσών είχε πολλές αρετές. Οι προσθήκες στο κείμενο δεν φαινόταν άσχετες με το θέμα. Οπωσδήποτε εξυπηρετούσαν αυτό που είχε στο νου του ο Θέμης Μουμουλίδης και η Νεφέλη Μαϊστράλη όταν έκατσαν και δούλεψαν την απόδοση και τη διασκευή του κειμένου, κάτι απόλυτα θεμιτό. Δεν είμαστε στο 392 π.Χ. αλλά στον 21ο μ.Χ. αιώνα, επιπλέον τα περί ιερότητας κειμένου οδηγούν στην απονέκρωση του έργου και στην εξορία του σε μουσειακές προσθήκες. Επιπλέον, σε ότι αφορά στην χτεσινή παράσταση, μου άρεσε πως κατάφεραν οι συντελεστές και λειτούργησαν τα κωμικά ευρήματα του αυθεντικού κειμένου δοσμένα με φρέσκο τρόπο. Επίσης, απόλαυσα πραγματικά την εισαγωγή στοιχείων από καμπαρέ του Μεσοπολέμου, με το ιδιαίτερο μακιγιάζ, τα κουστούμια και την κινησιολογία των ηθοποιών. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν θα μείνει στη μνήμη μου η παράσταση για χρόνια, μιας και είναι ακόμα πολύ νωρίς ώστε ακόμη δεν έχει "κάτσει" μέσα μου. Ωστόσο, βρίσκω συγκλονιστική την ιδέα της Μαϊστράλη και του Μουμουλίδη να τονίσουν πως η ανθρώπινη ιστορία έχει γνωρίσει ουτοπίες κι επαναστάσεις που έφεραν τα πάνω κάτω υποσχόμενες μια κοινωνία δίχως αδικία, μόνο και μόνο για να δημιουργηθούν νέες ελίτ και νέες καταπιεσμένες τάξεις. Ωστόσο, όταν κάποιοι λένε πως έτσι είναι ο άνθρωπος και δεν αλλάζει, έρχεται πληρωμένη απάντηση "τότε γιατί γράφονται τραγούδια, γιατί γράφεται ποίηση"; Άλλωστε ο Εδουάρδο Γκαλεάνο μας έχει διδάξει πως "η Ουτοπία είναι σαν τον ορίζοντα. Όσο και να πλησιάσεις, δεν την φτάνεις ποτέ. Όμως, στην προσπάθειά σου να την φτάσεις, κανείς βήματα προς τα μπροστά".

ο Τοποτηρητής

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σκηνοθεσία | ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ

Απόδοση-Διασκευή| ΝΕΦΕΛΗ ΜΑΪΣΤΡΑΛΗ - ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ

Μουσική | ΘΟΔΩΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Κινησιολογική Επεξεργασία | ΠΑΤΡΙΣΙΑ ΑΠΕΡΓΗ

Κοστούμια | ΒΑΝΑ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ

Φωτισμοί | ΝΙΚΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Βοηθός σκηνοθέτη | ΝΕΦΕΛΗ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

Βοηθός μουσικού | ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΟΥΠΑΚΗΣ

Βοηθός κινησιολόγου |ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΓΑΠΑΚΗ

Video ΘΩΜΑΣ ΠΑΛΥΒΟΣ

Make-up artist OLGA FALEICHYK 

Hair Styling ΘΩΜΑΣ ΓΑΛΑΖΟΥΛΑΣ

Επικοινωνία | ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΡΟΥ

Φωτογραφίες | ΕΛΙΝΑ ΓΙΟΥΝΑΝΛΗ

Παραγωγή | 5η ΕΠΟΧΗ ΤΕΧΝΗΣ - ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.ΑΓΡΙΝΙΟΥ 

Ερμηνεύουν

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ | ΜΑΡΙΝΑ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΣΠΙΩΤΗΣ |ΙΝΤΡΑ ΚΕΪΝ

ΦΟΙΒΟΣ ΡΙΜΕΝΑΣ |ΔΗΜΗΤΡΑ ΒΗΤΤΑ

ΜΑΡΙΑ ΚΥΡΩΖΗ|ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΠΑΛΑΜΩΤΗ

ΕΡΩΦΙΛΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΕΑ|ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΖΕΛΕΠΗ

Καλό ταξίδι στον Νίκο Καλογερόπουλο

 

Στενοχωρήθηκα με την είδηση ότι πέθανε ο ηθοποιός Νίκος Καλογερόπουλος. Όχι ότι είχα ποτέ την ευκαιρία να τον συναντήσω από κοντά. Η στενοχώρια μου είναι εκείνη ενός θαυμαστή της τέχνης του εκλιπόντος. Τι να λέμε τώρα, ηθοποιός από τους λίγους στον τόπο μας. Άφησε παρακαταθήκη ένα σωρό ρόλους σημαδεμένους με το σπάνιο ταλέντο του. Στο Ρεμπέτικο, στο συγκλονιστικό Μάθε Παιδί Μου Γράμματα, στο Κάμπινγκ με τον διπλό ρόλο (ο Μάιμος και ο εκπαιδευτής αλόγων), στο Λούφα και Παραλλαγή. Ακόμα και στη Θηλυκή Εταιρεία πάλι του Νίκου Περάκη, ο Νίκος Καλογερόπουλος έχει έναν ρόλο μικρό σε λεπτά εμφάνισης μέσα στην ταινία, αλλά είναι αυτός που κλέβει την παράσταση - κλισέ αλλά και πραγματικότητα. Μεγάλος εραστής του ρεμπέτικου έπαιζε και ο ίδιος σε σχήματα, έχοντας αφήσει και δισκογραφικό αποτύπωμα. 

Ωστόσο, το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο έργο του ήταν οι Ιππείς της Πύλου. Δυσκολεύομαι να βρω λέξεις που να περιγράψουν το πόσο συναρπαστική ταινία είναι. Την έκανε ολόκληρη όπως την είχε στο μυαλό του, και ξεπαραδιάστηκε. Είναι θλιβερή η αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίστηκε από τους τότε κριτικούς. Για να μιλήσω για μένα, πληροφορήθηκα την ύπαρξη της από έναν φίλο, αρκετά αφότου έπαψε να έχει διανομή. Λυπάμαι πολύ, αλλά κατά τη γνώμη μου το ελληνικό σινεμά έχασε έναν αληθινά ρομαντικό Εραστή της Τέχνης. Θα τον θυμόμαστε για πάντα.

ο Τοποτηρητής

Γ’ Εθνική: Στις 26 Σεπτεμβρίου η πρεμιέρα για τον ΠΑΣ Πρέβεζα – Υποδέχεται τον Παναγρινιακό

 

Με εντός έδρας αναμέτρηση ξεκινά τις υποχρεώσεις του στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής 2026-2027 ο ΠΑΣ Πρέβεζα 2016, καθώς στην πρεμιέρα του 6ου ομίλου θα υποδεχθεί τον Παναγρινιακό.

Η αναμέτρηση έχει οριστεί για το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026, με τη σέντρα να είναι προγραμματισμένη για τις 16:00, στο Δημοτικό Στάδιο Πρέβεζας «Αθανασία Τσουμελέκα».

Η ομάδα της Πρέβεζας θα επιχειρήσει να ξεκινήσει με το δεξί τη νέα αγωνιστική περίοδο, έχοντας στο πλευρό της τον κόσμο της, σε μια πρεμιέρα που αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η αναμέτρηση του ΠΑΣ Πρέβεζα είναι η μοναδική που θα διεξαχθεί το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου, ενώ όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια της 1ης αγωνιστικής του 6ου ομίλου θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου στις 16:00.

Η 1η αγωνιστική του 6ου ομίλου

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου – 16:00

ΠΑΣ Πρέβεζα 2016 – Παναγρινιακός

Δημοτικό Στάδιο Πρέβεζας «Αθανασία Τσουμελέκα»

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου – 16:00

Λευκίμμης ΑΕ – Τηλυκράτης Λευκάδας

Ατρόμητος Πατρών – Λεβάντε ΑΟ

Αγ. Ματθαίου ΟΦ – Άρης Φιλιατών

Πλαταριάς ΑΟ – Παλληξουριακός

Παναιγιάλειος – Παναχαϊκή Γ.Ε. Πατρών

Η αντίστροφη μέτρηση για τη νέα σεζόν έχει ήδη ξεκινήσει και η Πρέβεζα ετοιμάζεται να υποδεχθεί ξανά τη Γ’ Εθνική, με τον ΠΑΣ Πρέβεζα να κάνει το πρώτο του βήμα μπροστά στο κοινό του.

Ένα ποίημα - Μιχάλης Κατσαρός

 

"Όταν"

 Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό

όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο

όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση

να πλημμυρίζει τα σαλόνια

όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου

να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα

όταν ακούω σένα να μιλάς εγώ πάντα σωπαίνω.

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου

ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς

όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια

λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους

όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία

για νόμους ευαγγέλια για μια ζωή με τάξη

όταν ακούω να γελούν

όταν ακούω πάλι να μιλούν εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη

κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες

κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή

θ’ ανοίξω το στόμα μου

θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράχτες

στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια

οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους

ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.

Μιχάλης Κατσαρός

(1919 - 1998)

Βιβλίο: "Το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο" του Ζοζέ Σαραμάγκου (Μετάφραση: Αθηνά Ψυλλιά, Καστανιώτης)

 

Το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο του Ζοζέ Σαραμάγκου γράφτηκε και εκδόθηκε πρώτη φορά το 1991. Το περιεχόμενο του θεωρήθηκε, το λιγότερο, αιρετικό σε βαθμό τέτοιο ώστε ο Πορτογάλος συγγραφέας αντιμετώπισε την εχθρική στάση της Καθολικής Εκκλησίας στην πατρίδα του. Τι περιεχόμενο έχει όμως το συγκεκριμένο βιβλίο;

Είναι η ιστορία του Ιησού υπό άλλη σκοπιά. Ενώ δεν λείπουν τα θαύματα και, γενικά, το μεταφυσικό στοιχείο, μολαταύτα η όλη ιστορία παρουσιάζεται με μεγαλύτερη αληθοφάνεια σε σχέση με την κοινωνική πραγματικότητα στην Παλαιστίνη στις αρχές του 1ου μετά Χριστόν αιώνα. Βλέπουμε ανθρώπους που μοχθούν καθημερινά που ταλαιπωρούνται από τις συνθήκες μιας ζωής σκληρής, δίχως να έχουν κάποια ελπίδα αλλαγής στον ορίζοντα. Έτσι, ευλογούν τον Θεό που τους ξημέρωσε την μέρα και τους επέτρεψε να ξυπνήσουν ζωντανοί και με σώα την ψυχή τους. Μορφώνονται μόνο οι άντρες, που σημαίνει πηγαίνουν στη συναγωγή και διδάσκονται την Τορά και τα υπόλοιπα ιερά κείμενα. Οι γυναίκες μένουν αγράμματες και διδάσκονται μόνο πως να κρατάνε το νοικοκυριό ενώ γεννούν το ένα παιδί μετά το άλλο. 

Ένα άλλο στοιχείο που χαρακτηρίζει το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο, είναι το χιούμορ που αχνοφαίνεται και σε στιγμές είναι οξύ και ανελέητο. Επίσης, ο συγγραφέας ξεφεύγει από τα γνωστά μας σύμφωνα με τη Βίβλο. Συγκεκριμένα παρουσιάζει τον Ιησού θύμα των βλέψεων ενός Θεού φιλόδοξου και με το ανθρώπινο πάθος της επιθυμίας για κυριαρχία και για αίμα. Εύκολα, καταλαβαίνουμε τους λόγους για τη σφοδρή αντίδραση της Εκκλησίας στην Πορτογαλία. 

Ζοζέ ντε Σόζα Σαραμάγκου

23 Ιουνίου 1919 – 18 Ιουνίου 2010

Το ζήτημα είναι ότι ο Σαραμάγκου χρησιμοποιεί την μορφή του Ιησού προκειμένου να καταγγείλει τα εγκλήματα που διέπραξε η επίσημη εκκλησία στο όνομα του Χριστού. Συνακόλουθα, καταγγέλλει τα εγκλήματα που διαπράττει διαχρονικά ο άνθρωπος σε βάρος του ανθρώπου. Εγκλήματα τα οποία διαπράττονται πάντα στο όνομα κάποιου θεού ή κάποιας ιδεολογίας. Αν το καλοσκεφτείς, αυτή είναι, μέσες άκρες, η ανθρώπινη ιστορία. Και τι καλύτερο όχημα για να μιλήσεις για την δυστυχία της ανθρώπινης μοίρας, από τη διήγηση της δυστυχίας της μοίρας του Υιού του Ανθρώπου. Άλλωστε, ένας πεσιμιστής σαν τον Ζοζέ Σαραμάγκου, θα ήταν παράλογο να απαιτήσουμε να μην αφαιρέσει το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης. Πιστεύουμε δεν πιστεύουμε. 

Με λίγα λόγια ακόμα, το βιβλίο μπορεί να ειδωθεί και σαν μια καταγγελία της οργανωμένης θρησκείας. Η οποία πόρρω απέχει από την προσωπική πίστη καθενός και καθεμιάς. Αλλά αυτό είναι ζήτημα για άλλο άρθρο.

ο Τοποτηρητής